„Ponieważ świeccy, jak wszyscy wierni, wezwani są przez Boga do apostolstwa na mocy chrztu i bierzmowania, dlatego mają obowiązek i prawo, indywidualnie lub zjednoczeni w stowarzyszeniach, starania się, by orędzie zbawienia zostało poznane i przyjęte przez wszystkich ludzi na całej ziemi”[1]. W Opus Dei odzwierciedla się to podstawowe kryterium dla apostolstwa indywidualnego i zbiorowego wiernych, które Katechizm odnajduje w nauczaniu II Soboru Watykańskiego na temat posłannictwa świeckich w Kościele. Najważniejsze apostolstwo, jakie realizuje Opus Dei, to indywidualne apostolstwo każdego z wiernych poprzez codzienne obcowanie z osobami ze swojego otoczenia. „Któż może zmierzyć nadprzyrodzoną skuteczność tego milczącego i skromnego apostolstwa?”, zadaje sobie pytanie Święty Josemaría Escrivá i mówi dalej: „Nie można wycenić pomocy, jaką daje przykład wiernego i szczerego przyjaciela, bądź wpływ dobrej matki w rodzinie”[2].
Założyciel tłumaczył jednak, że Opus Dei wspiera również „z udziałem dużej liczby osób […] przedsięwzięcia korporacyjne, którymi stara się przyczynić do rozwiązania tylu problemów, jakie stawia przed nami świat współczesny. Są to ośrodki kształcenia, pomocy, promocji, doskonalenia zawodowego itd.”[3]
